The Pastoral Project - Σαν σήμερα στις 26 Μαρτίου 1827 πέθανε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν | Η σχέση του μεγάλου συνθέτη με τη φύση | Το έτος 2020 είναι αφιερωμένο στο μεγάλο συνθέτη

[Η φωτογραφία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν στη Φύση είναι προφανώς προϊόν φωτομοντάζ γιατί η φωτογραφία ανακαλύφτηκε δώδεκα χρόνια μετά το θάνατο του συνθέτη. Ωστόσο, αν και φωτομοντάζ, η φωτογραφία που αναρτούμε μας μεταφέρει στο κλίμα και στη ψυχοσύνθεση του συνθέτη.]

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν - Έτος Μπετόβεν το 2020 | The Pastoral Project - Beethoven loved nature – we love it, too!  [ΕΔΩ]

Σαν σήμερα στις 26 Μαρτίου 1827 πέθανε ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν σε ηλικία 56 ετών. Η αυτοψία αποκάλυψε ως αιτία θανάτου κίρρωση του ήπατος που προκλήθηκε από ηπατίτιδα. Γεννήθηκε πριν από 249 χρόνια, στις 16 Δεκεμβρίου του 1770.

Το 2020 ανακηρύχθηκε ως Έτος Μπετόβεν.

Υπήρξε λάτρης της φύσης και πέρναγε αρκετή ώρα της μέρας του σε περιπάτους στην εξοχή.

Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά -1 | Τα Ελεύθερα Βουνά, η Ελληνική Φύση του Φώτη Κόντογλου, ο Έρωτας και Φύση της Δόμνας Σαμίου | Greek folk Songs about the nature and love

Περιβάλλον: είναι «το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων και στοιχείων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα της ζωής, την υγεία των κατοίκων, την ιστορική και πολιτιστική παράδοση και τις αισθητικές αξίες». 

Νόμος 1650/1987

To Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA) παίρνει θέση με έργα τέχνης καλλιτεχνών απέναντι στην αντι-μεταναστευτική πολιτική Τραμπ | Η τέχνη ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία

Χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία του MoMA της Νέας Υόρκης για την πρωτότυπη παρέμβαση διαμαρτυρίας που έκανε ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική του νεοκλεγμένου Προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ.

Το μουσείο μοντέρνας τέχνης MoMA αποφάσισε να εκθέσει έργα καλλιτεχνών που προέρχονται από χώρες τις οποίες στοχοθετεί το αντιμεταναστευτικό διάταγμα του Ντόναλντ Τραμπ, σε μια πράξη διαμαρτυρίας εναντίον αυτού του νομοθετήματος.

Επτά έργα καλλιτεχνών σουδανικής, ιρακινής ή ιρανικής καταγωγής εγκαταστάθηκαν το βράδυ της Πέμπτης στον 5ο όροφο του MoMA, στη θέση έργων του Πικάσο, του Ματίς ή του Πικαμπιά, αναφέρουν οι New York Times, το άρθρο των οποίων αναπαράχθηκε ηλεκτρονικά από το MoMA.

[Το άρθρο, πρώτη ΠΗΓΗ ΕΔΩ]

Πρόκειται κυρίως για έργα του σουδανικής καταγωγής ζωγράφου Ιμπραχίμ ελ-Σαλάχι ή της ιρακινής καταγωγής αρχιτεκτόνισσας Ζάχα Χαντίντ, καθώς και για έργα άλλων καλλιτεχνών ιρανικής καταγωγής, όπως η Ταλά Μαντανί, σκηνοθέτιδα βιντεοταινιών, ο Περβίζ Ταναβολί, γλύπτης, ο Σαρλ Χοσεΐν Ζεντερουντί, σχεδιαστής, η Σιρανά Σαχμπαζί, φωτογράφος, και ο Μαρκός Γκριγκοριάν, ζωγράφος.

Δίπλα σε καθένα από τα έργα, το μουσείο τοποθέτησε την εξής επιγραφή: «Το έργο αυτό είναι ενός καλλιτέχνη που προέρχεται από χώρα οι πολίτες της οποίας απαγορεύεται να εισέλθουν στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα της 27ης Ιανουαρίου 2017».

Το μουσείο θα προβάλει επίσης αυτόν τον μήνα πολλές ταινίες σκηνοθετών που πλήττονται από την απαγόρευση πρόσβασης στην αμερικανική επικράτεια που επιβάλλει το διάταγμα στους πολίτες επτά μουσουλμανικών χωρών (Υεμένη, Σουδάν, Σομαλία, Λιβύη, Ιράκ, Ιράν, Συρία) για 90 ημέρες, καθώς και στο σύνολο των προσφύγων.

ΠΗΓΕΣ: The New York Times, ΣΚΑΙ

 

Δόμνα Σαμίου "της φύσης και του έρωτα" |Greek folk Songs about the nature and love

[Κλικάρετε ΕΔΩ για να δείτε τα περιεχόμενα του δίσκου και να ακούσετε ορισμένα μέτρα από κάθε τραγούδι. Τα κείμενα της Δόμνας Σαμίου και του Γιώργου Ε. Παπαδάκη που παρουσιάζονται στην ανάρτηση είναι από το CD με τίτλο "της φύσης και του έρωτα"]

Σημείωμα της Δόμνας Σαμίου που έκανε τη συλλογή και την επιμέλεια του δίσκου

Ο λαός μας έχει κάνει τα πάντα τραγούδι. Κάθε σημαντική εκδήλωση αλλά και κάθε μικρή, καθημερινή δραστηριότητα: από τη γέννηση ως το θάνατο, από το νανούρισμα ως το μοιρολόι. Ανάμεσα σ'  αυτά τα τραγούδια, όπως είναι φυσικό, πολλά είναι αφιερωμένα στην αγάπη και σχεδόν πάντα συνδέονται με τη φύση και τις ομορφιές της.

Στα παλιότερα χρόνια η φύση αποτελούσε αντικείμενο λατρείας και δέους για τον άνθρωπο κι όχι στόχο καταστρεπτικής μανίας, του έδειχνε τα πρότυπα της απόλυτης ομορφιάς, τάξης και αρμονίας. Στις μέρες μας όλο και πιο συχνά ακούμε για πλημμύρες, για μεγάλες πυρκαγιές δασών, για οικολογικές καταστροφές.

Αιτία; Η απληστία του σημερινού ανθρώπου,  το χάσιμο της επαφής με το πολύτιμο, πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.

Με αυτό το δίσκο ακτίνας, λοιπόν, θέλω να υπενθυμίσω και να υπογραμμίσω ότι για τους ανθρώπους πριν από εμάς έφτιαξαν τα τραγούδια που παρουσιάζουμε εδώ οι συνεργάτες μου και εγώ, η φύση συγκέντρωνε όλες τις ομορφιές του κόσμου που μας περιβάλει: από "το φεγγάρι που μας φωτάει ως το πρωί" ως το "μαργαριτοροσπαρμένο περιβόλι", από το "ψιλόλιγνο κυπαρίσσι" ως τα πολύχρωμα άνθη του αγρού. Ακόμα και για να αναφερθεί στα πιο αγαπημένα του πρόσωπα, ο λαός δανειζότανε στοιχεία από το φυσικό κόσμο: "πέρδικά μου πλουμιστή" -  "σγουρέ βασιλικέ μου" - "βιολέτα μ΄ ανθισμένη"... η κοπέλα. "Σταυραετός" - "ψηλό κυπαρίσσι" ή "ορμητικός ποταμός"... ο νέος.

Θαυμάζω απεριόριστα τους στίχους και τις μελωδίες που εμπνεύστηκαν απλοί συνάνθρωποί μας και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την ομορφιά αυτών των τραγουδιών που συγκέντρωσα: διαφορετικά για κάθε εποχή του χρόνου, για κάθε περίσταση, για κάθε περιοχή. Θέλησα να σας θυμίσω ότι τότε οι άνθρωποι αγαπούσαν και σέβονταν τη φύση και το περιβάλλον.

Δόμνα

--------------

Η αγάπη για τη φύση

Το γενικό αίσθημα για τη φύση και η αντίληψη για την ωραιότητά της, όπως τουλάχιστον απαντάται στα δημοτικά τραγούδια, δεν πρέπει να συγχέεται με το σχετικό ενδιαφέρον των λογίων συγγραφέων και ποιητών της Δύσης ούτε με τον τρόπο που εκφράζεται στα έργα τους. Η λατρεία της φύσης. π.χ. στους ρομαντικούς ποιητές, είναι γέννημα διαμαρτυρίας - αντίδρασης της ψυχής απέναντι στη στενάχωρη και πολυτάραχη ζωής της πόλης, αλλά και έκφραση αποστροφής προς τους ρυθμούς αυτής της ζωής. Στο σύνολό της η νεότερη φυσιολατρία είναι πάθος και νοσταλγία για μια ελεύθερη φυσική ζωή και αναγνώριση του φυσικού ωραίου.

Η λαϊκή ωστόσο φυσιολατρία των δημοτικών τραγουδιών έχει άλλη αφετηρία και άλλο περιεχόμενο. Το αίσθημα της φύσης στον άνθρωπο της παραδοσιακής κοινωνίας της υπαίθρου είναι έντονο και ζωηρό, κυρίως όμως πιο βαθύ και πιο αληθινό από κάθε ρομαντική νοσταλγία. Αποτελεί απαύγασμα της καθημερινής εμπειρίας μέσα στην απεριόριστη φύση, αβίαστη και θαυμαστή, συχνά, έκφραση βιωμάτων, Το ότι η αγάπη για τη φύση δεν είναι καθόλου έκφραση ρομαντική αλλά γέννημα ζωής φαίνεται ιδιαιτέρως στα κλέφτικα της ηπειρωτικής Ελλάδας και στα ποιμενικά τραγούδια της Κρήτης και άλλων νησιών. Επιπλέον, μπορεί κανείς να το συμπεράνει κι από πολλούς άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα, από τις αιτίες που δημιούργησαν τη γνωστή, από τα δημοτικά τραγούδια, απέχθεια ή και καταφρόνηση των ορεινών προς τον νοσηρό βίο της πεδιάδας.

Γιώργος Ε. Παπαδάκης 

Presentation in English